Kulang Ng Isang Patak Ang Ulan

Naglalakad patungo sa lugar kung saan tayo namamasyal
Makulimlim ngunit hindi alintana kung bubuhos ang ulan
Habang bumabaybay ang jeep na puno ng pasahero
Aking naramdaman na wala ka sa aking tabi.

Nagdumating na ako sa aking patutunguhan
Isa lang ang nasa isip ko, kumain ng donut at kape
Kagaya ng nakagawian kung tayo ay namamasyal
Masaya na nag-uusap ng binuo nating pangarap.

Naglalakbay sa kawalan, lihim na umaasa ikaw ay masilayan.
Sumasabong ang dibdib pakiramdam ay namamanhid
Ito ako may buhay, ngunit hindi alam kung paano mabubuhay
Puso’t isip ko ay naghihirap, dahil sa iyong paglisan.

Habang patungo sa simbahan, malakas at matalim ang ulan
Hindi alintana ang pagbagsak, bangkos, kinukulang ang bawa’t patak
Dahil ikaw ang sumasangga upang hindi ako maulanan
Sa bawa’t hakbang patungo sa Sto. Niño de Paz sa Greenbelt.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s